อยู่เกาหลีมาหนึ่งเดือนแล้วว
 
คิดมุมหนึ่ง เร็วแฮะ ดูเหมือนยังไม่ได้อะไรเลย
 
คิดอีกมุมนึง แม่ง ช้าว่ะ เมื่อไหร่เงินเดือนจะออก
 
ฮ่าๆ ในที่สุดเงินเดือนก็ออก
 
 
ในที่สุดนันทนัชก็ตัดใจ ซื้อโค๊ตกันหนาว
 
ราคาหนึ่งแสนวอน ฮือๆ ปวดใจมาก
 
แต่ถ้าไม่ซื้อคงหนาวตายคาเกาหลี
 
อากาศแม่งขึ้นลง อยู่ดีๆลดลงมา เหลือต่ำสุด 1 องศา
 
บ้าไปแล้ว ยังไม่ทันเห็นใบไม้เปลี่ยนสีเลย
 
นี่เมิงจะใบไม้โกร๋น เป็นฤดูหนาวกันเลยรึไง
 
ให้ชั้นดูใบไม้เปลี่ยนสีก่อนเซ่ T^T
 
 
อยู่เกาหลีมาหนึ่งเดือน
 
ทักษะที่ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด คือ การขึ้นรถไฟใต้ดิน
 
จำได้ว่ามาวันแรก แค่ติ๊ดบัตร มีปัญหาทุกสถานี
 
สงสัยจะมีปัญหากับบัตรรถไฟใต้ดิน
 
มุดก็เคยมาแล้ว ฮ่าๆ ก็มันไม่ให้ออกอ่ะ อีรถไฟบ้า
 
 
รถไฟใต้ดินเกาหลี เทียบกับบ้านเรานี่คนละเรื่องเลย
 
บ้านเราสองสาย สั้นๆ พอน่ารัก
 
เกาหลีนี่มาเป็นแผง ตั้งสิบกว่าสาย
 
และมีแนวโน้มจะเพิ่มต่อไปในอนาคต 
 
สายหนึ่ง ต่อสายสี่ ต่อสายโน้น สายนี้
 
แถมซอกซอน ไปทั่วเมือง ไปไหนมาไหนสะดวก 
 
แต่มาอยู่แรกๆ ก็เอาเบลอไปเหมือนกัน นั่งไม่ถูกอ่ะ
 
เหมือนคนโรคจิต กดดูแผนที่รถไฟตลอดเวลา กลัวหลง
 
 
และในที่สุด รถไฟใต้ดินก็ทำพิษกับนัชชิจนได้
 
ฮืออออออ จำจนตาย
 
ไปหาเพื่อนหลังเลิกงาน เนื่องจากเพื่อนเลิกกับแฟน
 
แต่อยู่ไกลโคด แต่ก็ไปนะ ฮ่าๆ
 
พอห้าทุ่มกว่าๆ ก็นั่งรถไฟกลับ
 
ยังไงก็ทันอยู่ละ นั่งอยู่ประจำ
 
แต่ที่ไม่รู้มาก่อนคือ อีสถานีที่ขึ้น 
 
แม่งมีใต้ดิน กับบนดินด้วย แต่ชื่อสถานีเดียวกันนะ
 
อารมณ์ประมาณ ทองหล่อบนดิน กลับทองหล่อใต้ดิน
 
แต่นั่งไปพระโขนงได้เหมือนกัน แค่อีกทางนึงอ้อมกว่า
 
ปกตินั่งมันจะมีแบบคันที่วิ่งถึงบ้านเลย นี่ก็รอไปสิ ไม่มาซักที
 
พอมาก็มาแบบว่า ไปทางเดียวกันแต่ไม่ถึงบ้าน ต้องต่อคันอื่น
 
ผ่านไปคันนึงเริ่มกระวนกระวาย ง่ะ จะเที่ยงคืนแล้ว
 
ก็เลยตัดสินใจขึ้นด้วยความไม่รู้ว่า มันผิดนะ  ฮือๆ
 
จิงๆต้องไปทางใต้ดิน ที่ก็ขึ้นบนดินซะงั้น 
 
นั่งปุ๊บ ก็เบลอๆ ง่วงๆ สักพักเริ่มเอะใจ
 
สถานีไม่คุ้นเคย พอผ่านไป เริ่มตระหนักได้ถึงความโง่ของตัวเอง
 
แว๊กกกกกกกกกกก นั่งรถผิดอ่ะ กี่โมงแล้ววะ
 
กรี๊ดสสสสสสสสสสสสส เที่ยงคืนแล้ว ทำไงดีอ่ะ 
 
เอาวะ ยังไงก็ไปลงที่ยงซาน แต่ก็ต้องต่อรถคันอื่นที่ไปทางบ้านอีก
 
ลุ้นมาก จะยังมีรถไฟเหลือไปถึงบ้านมั้ย
 
เี่ที่ยงคืนกว่าแล้ว ฮือๆ
 
พอถึงยงซาน ก็รอรถ ในใจก็เครียด ถ้าไม่มีรถแล้ว
 
จะทำไงเนี่ย สรุปมีรถผ่านมา ไปทางบ้านเรา
 
แต่ก็ไม่ถึงอยู่ดีอ่ะ เอาวะ ไม่มีเวลาเลือกละ ขึ้นไปก่อนละกัน
 
สรุปคันนั้นเป็นคันสุดท้ายของวันแล้ว
 
ฮือออออออออออออออออออออ
 
ทำไงดีอ่า  ลงมาจากรถไฟ แบบงงๆ
 
คิดไม่ออกว่าจะทำอะไร นี่เราอยู่ตรงไหนของเกาหลีเนี่ย
 
มืดด้วย จะตีหนึ่งแล้วตอนนั้น 
 
พยายามจะหาแท๊กซี่ ง่า ไม่มีแท๊กซี่เลยสักคันเดียว
 
ไปไหนกันหมดว๊า กลับยังไงล่ะเนี่ยกรู
 
ได้แต่เดินไปเรื่อยๆ เพื่อหาแท๊กซี่
 
อากาศหนาวๆ อยู่คนเีดียว
 
บนถนนในต่างแดน เงียบๆ มืดๆ เปลี่ยวๆ 
 
จะไปทางไหนก็ไม่รู้ เดินไปเรื่อยเปื่อย ไร้จุดหมาย
 
อยากร้องไห้ สมเพชตัวเองอ่ะ
 
เดินไปเรื่อยๆสักพัก ก็ยังไม่มีแท๊กซี่อยู่ดี
 
สักพักโทรสับดัง ทางเมืองไทยโทรมาบอกว่า
 
"เซิฟเวอร์ดาวน์ แจ้งเกาหลีให้หน่อย"
 
ง่ะ ชีวิตกรูกำลังจะดาวน์ กรูควรจะห่วงชีวิตตัวเอง
 
หรือเซิฟเวอร์ดาวน์ดีเนี่ย 
 
แต่ก็ไม่ได้บอกพี่เค้าไป ได้แค่ค่ะๆ 
 
เดินหลงทางไปเรื่อยๆ มือก็กดโทรสับ พยายามโทรหาเกาหลี
 
ไม่รับโทรสับกรูอีก แม่มเอ๊ย !! 
 
ก็เลยส่งแมสเสจ ส่งไป ร้องไห้ไป
 
นี่สินะ ชีวิตที่ต้องพบเจอในเกาหลี
 
นี่สินะ ที่เค้าเรียกว่าทำงานจนวินาทีสุดท้าย
 
เวลาในตอนนั้น จะตีสองแล้ว
 
เดินสักพักเริ่มเหนื่อย ไปทางไหนดีวะ
 
เริ่มมองข้างทาง เห็นคุณลุงแ่ก่ๆ นอนอยู่บนกล่องกระดาษ
 
หรือกรูจะไปนอนด้วยดีวะเนี่ย
 
จากหาทางกลับบ้าน เริ่มหาที่นอน
 
พยายามมองหาจิมจิัลบัง ง่ะ ไม่มีอ่ะ
 
นี่กรูต้องนอนข้างถนนจิงๆเหรอเนี่ย ฮือๆ
 
 
 
หลังจากเริ่มมองหาที่นอนข้างถนน
 
ก็มีพี่ผู้หญิงคนนึงเดินมาถามทาง
 
ง่ะ ถามกรูเนี่ยนะ ตัวเองยังเอาไม่รอดเลยอ่ะ
 
ก็เลยบอกเค้าไปว่า เป็นคนไทยที่กำลังหลงทาง
 
ช่วยด้วย ฮือๆๆๆๆๆๆๆ
 
เค้าก็บอกว่า มันไม่มีแท๊กซี่เลย ไม่รู้ทำไม
 
ถ้างั้นเดินไปด้วยกัน อ้าว ได้เพื่อนร่วมทางซะงั้น
 
 
จนในที่สุดก็มีรถคันนึงผ่านมาจอด
 
แล้วถามว่าไปไหน และใจดีรับเราเพื่อไปส่งให้ที่สถานี
 
แทบจะกระโดดกอด + หอมสักร้อยที
 
พอถึงสถานี ก็เริ่มรู้ทาง เดินกลับบ้านต่อเองได้
 
จนในที่สุดนัชชิก็ถึงบ้าน เกือบๆตีสาม
 
ถึงบ้าน ก็ยังนอนไม่ได้ ต้องออนเอ็มต่อ
 
เนื่องจากเซิฟดาวน์ยังแก้ไม่ได้
 
ฮือๆๆ พอแล้ว นี่กรูเพิ่งรอดตายมานะ
 
เปิดคอมคุยกับเกาหลี ก็บอกให้ทางเกาหลีแก้
 
แก้เสร็จแล้วบอกด้วย แล้วก็นอนรอ
 
ตีสามกว่าๆ เกาหลีเอ็มมาว่าแก้ได้แล้ว ให้เช็คด้วย
 
โทรไปหาทางไทยบอกว่าแก้แล้ว
 
จากนั้นส่งแมสเสจบอกหัวหน้า กด Send ปุ๊บ
 
หลับปั๊บ คามือถือเลย คอมก็ไม่ได้ปิด
 
ฮือออออออออออออออ ชีวิตสาวอะไรของกรูวะเนี่ย
 
 
เข็ดไปจนตายเลยคร่า
 
ตั้งแต่ต่อไป สี่ทุ่ม ร่างกายต้องอยู่ในรถไฟ
 
เด๋วนี้พกแผนที่เลย ดูแล้วดูอีก โรคจิตกว่าเดิม
 
กลัวพลาดอีก เฮ้อ เกือบนอนข้างถนนแล้วป่ะล่ะ
 
ดีนะที่ไม่เป็นอะไร ถือว่าเป็นประสบการณ์ (ที่ดี หรือป่าวหว่า)
 
จะได้จำไว้ คราวหลังจะได้ไม่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีก
 
 
 
แต่ถึงยังไง ก็ยังชอบรถไฟใต้ดินของเกาหลีอยู่นะ
 
มันสะดวก สบาย ไปไหนมาไหนง่าย ไอ้ที่หลงอย่างเรา นี่เค้าเรียกว่าโง่
 
ฮ่าๆ ยังไงก็มีชีวิตรอด ไม่โดนฉุด มานั่งเขียนบล๊อคให้อ่านกันนะคะ ;P
 
 
เอารูปอาหารเกาหลีมาฝากด้วย (>_<)
 
อันนี้เป็นอาหารเกาหลีที่ชอบมากที่สุด
 
มีชื่อว่า "จิ้มตั่ก (찜닭)"
 
อารมณ์ประมาณไก่ผัดพริกไทยดำ มีวุ้นเส้นด้วย
 
จานใหญ่มาก เมนูนี้ไม่สามารถกินคนเดียวได้
 
เราว่าเป็นอาหารเกาหลีที่รสชาดเหมือนอาหารไทยมากที่สุดละ
 
 
 
อร่อยมากกกกกกกกกกกกก  โดยเฉพาะวุ้นเส้น
 
 
บางร้านกินเสร็จ จะมีข้าวมาผัดให้ด้วย
 
เกาหลีผัดข้าวปิดท้าย แทบทุกเมนู
 
กินกับปอบมาก คนเกาหลี ไม่รู้เอาไปยัด ไปใส่ไว้ตรงไหน
 
 
 
ตอนนี้อยากกินไข่ชะอมมากเลยอ่ะ อยากกินๆๆๆๆ
 
 
 
 
ไปดีกว่า ง่วงละ บะบายนะค๊าา
 
 
 
 
Date: 31 Oct 2010
 
 
 
 
 
 

Comment

Comment:

Tweet

เอาใบเมเปิ้ลเหี่ยวๆ มาชุบไข่ทอดไปพลางๆ ก่อนละกัน

นันทนัชเอ๊ย ตอนนี้เมืองไทยหนาวมากกกกกกกกกก

กูเซ็งเลย ห่าาาาาา ไม่ชอบอากาศหนาวเท่าไหร่

แต่ก็มีข้อดี ใส่เลกกิ้งแล้วสบาย ไม่เหนอะเท่าตอนหน้าร้อน

กำลังจะซื้อให้ครบทุกเฉดสีเลย 555555555

คิดถึงแกจังเลยว่ะ ปีที่แล้วหน้าหนาวเรานอนหลับเพลินๆ

ไปทำงานสายเหมือนกันทั้งคุู่เลย

ปีนี้ เราก็ยังสายสม่ำเสมอไม่มีเปลี่ยน

แค่ตื่นมาแล้วไม่มีเมทเหมือนเคย T_T

Hot! Hot! Hot!

#8 By Nicky on 2010-11-01 11:55

กลับมาเล่าเรื่องได้ โชคดีแล้วจ้ะที่ไม่เกิดเหตุร้ายขึ้น
อยากกินไข่ชะอม พี่เพรียวไม่รู้จะหาอะไรแทนให้ได้นี่สิ
เข้มแข็งๆ สู้ต่อไปอย่าให้เสียชื่อสาวไทยนะจ๊ะconfused smile

#7 By พังเพรียว on 2010-11-01 10:41

โอ๊ะ.. น่ากลัวอะ ><
เคยช้อปปิ้งเพลินจนหลงที่ฮ่องกง
แต่ดีที่มีโทรศัพท์ โทรติดต่อไกด์ แต่เค้าก็มาช่วยเราไม่ได้อยู่ดีเพราะเราก็อธิบายทางเค้าไม่ถูก 55+
เลยอาศัยความรู้ด้านภาษาที่ติดตัวมาแต่น้อย คลำทางจนไปเจอ

ตอนนั้นขนาดกลางวันเรายังกลัวเลยอะ
นี่กลางคืนด้วย ?!

#6 By ,,A|way$_tOgether* on 2010-11-01 01:39

นอนข้างถนนแบบกวน มึน โฮ

#5 By BoatmasterZZZ on 2010-10-31 22:22

โอ่ว...ดีจังเคยเจอแต่ประสบการณ์หลงทางในสิงคโปร์แต่ง่ายกว่าเกาหลีของนัช..

#4 By KErOjUnG (58.64.100.147) on 2010-10-31 21:40

ช่างน่าสงสารจริงๆ เพื่อนกรู

#3 By อ้อศรีผู้น่ารักสดใสโสดสวย (61.90.6.48) on 2010-10-31 21:31

เอาน่า ถือว่าเป็นประสบการณ์ครั้งหนึ่งในชีวิต ~ นัชยังดีนะที่ยังพอจะพูดคุยกับคนที่นั่นรู้เรื่อง

ถ้าเป็นจิ๋ว ไปคง ได้นอนข้างถนนจริงๆ เพราะคงจะสื่อสารกันไม่รู้เลยเลย 555

นั่งอ่านมาเนี่ย รู้สึกได้เลยว่า เหนื่อยจิงๆ ~

#2 By JeWWz (202.183.148.210) on 2010-10-31 21:24

^ -^

สาวไทย


กะลังจะโลนลี่ อิน คอเรีย ซะแล้ว ว ว ว


ดีจัง ที่คนเกาหลี ยังแอบมีน้ำใจ น้อย ๆ

พากัน ไป เจอทางได้

เยี่ยม ม ม มมาก


ปล อ้วน แน่เทอออออ